HOME
 PAGE

Portale locale di servizi Siciliani
    Lu "cani-omu"

racconto di Totò Castelli

 

- "Chiddu 'un era un cani, ma un omu".

Avìva li lacrimi all'occhi lu zù Peppi quannu parlava di lu cani ca "si facìva tutti li funerali".

- "Comu?!? Si facìva tutti li funerali?...e chi era beccamortu?"- ci dicìva lu zu' Brasi, c'avìa statu 'n Belgiu a scuttàrisi un pezzu di pani , sutta terra, 'ntra 'na minera e 'un sapìa nenti di 'sta storia.

- "No, lu beccamortu si tù, ca nun capisci nenti” - ci rispunnìa lu zù Peppi, un pocu siddiàtu - Picchì lu beccamortu li funerali si li fa pi ...misteri, ' stu canuzzu si li facìa pi ...amuri di l’omini, picchì nun era sulu  un cani, ma un “cani-omu”, cchiù omu di tia”.

E lu zù Peppi, dintra la Villa, dunni si ‘ncuntravanu tanti vicchiareddi comu iddu, ca discurrìanu di tuttu, di guerri di ieri e d’oi, di amuri finuti e ‘ncuminciati, di la pinzioni ca ‘ssu “spertu” di Berlusconi nni voli purtari (“siddu è veru!!!”) a un miliuni, cuntava  la storia di 'stu cani, ca nni lu paisi chiamavanu  “Necros”, la storia di n'addeva, ‘na piccilidda, c'avìa murùtu a cinc'anni senza capiri picchì: Mariuzza si chiamava ed era un ciuriddu tènniru tènniru. Stava vicinu a la chiesa di San Piddirinu .

Ogni matina   iva nni 'sta chiesa cu so' matri, ca ci la purtava pi   raccumannalla a lu Signiruzzu, ca  la facissi crisciri sana e robusta: lu Signirizzu, però, la vozi subitu cu Iddu, tant'era bedda e profumata, ca 'inchiva di profumu un Paradisu 'nteru.

E “Necros”, 'stu  canuzzu ca prima si chiamava sulu "canuzzu" e chi sulu quannu cumincià a “fàrisi li funerali” fu chiamatu cu ‘stu nomu stranu, ca significa “morti”, 'stu canuzzu ca  lu patri di dd’addeva tinìva nni la putìa di firràru p’aviri tecchia di cumpagnia, nun la vozi capìri 'dda morti improvvisa, dulurusa, di la figlia di lu so patruni,

Pi iddu 'dd'addeva era ancora viva: l’accumpagnà, dopu avilla vigliata pi du’ notti e du’ jorna,  finu a lu cimiteru, ddà ‘ncapu, tra bannistri chi sunavanu a mortu e 'n capu  un tappitu di ciuri ca atri addevi ‘nnuccenti e l’orfanelli furmavanu jttannu rosi e crisantemi  cu passu lentu e tristi.  E dopu lu funerali la cumincià a circari   e di idda sintìa l'aduri nni l'aduri di l'atri morti, chi di tannu cumincià a vigliari, comu si vigliassi la so’ patrunedda. E di tannu addivintà  lu cani chi si facìa tutti li funerali.

- "Nun ni satàva unu - cuntava lu zù Peppi – Accumpagnava a tutti, e nun stava attentu si chiddu ca si nn’”avìa acchianatu” era un omu putenti e timutu, o era scarsu, si era niuru o si era biunnu, si era un malacunnutta o si era un cristianu a postu: pi iddu eranu tutti uguali, pi tutti lu serviziu era lu stessu.

Nun nni satàvu unu, si li facìva tutti: nun avìva rizzettu. Si nni putìanu "acchianari" tri, quattri, cinqu  'nta ‘na jurnata: iddu era sempri ddà, davanti a tutti, a controllari si passavanu machini ca putìanu ostaculari lu passaggiu di lu curteu: li firmava, abbajava si l'autisti vulìvanu passàri. S’avìanu a firmàri e sulu quannu lu curteu passava, li machini putìanu passàri. Nun talìava ‘llorgiu, facìva lu straordinariu e nun si lamintava ma', comu facìva, ‘mmeci, lu zù Caliddu, veru beccamortu, ca siddu lu mortu arrivava cu deci minuti di ritardu (si ‘un ci pagavanu lu straordinariu a lu Municipiu) chiudìva lu Cimiteru e si nni iva a la casa.

Quannu c'era un funerali, quannu s'acchianavanu a qualcunu nuddu putìa disturbari. Davanti a tutti c'era iddu, "Necros". Era comu si nni ‘ddi quattru pezzi di lignu 'ncupirchiati, 'nni lu tabbùtu, c'era la sò patrunedda, morta nica senza capìri picchì: nun si l'avìa scurdata e la iva a truvàri”.

“Dici ca 'na vota un cristianu - cuntava e chiangiva lu zù Peppi - vicinu a la tomba di ‘dda ‘nnuccenti vitti du' gucci d'acqua e ‘unn'avìa chiuvùtu (nni ssu’ paisi ‘un chiuvìa quasi mà e li jardini siccavanu); vitti du’ gucci d’acqua e nuddu ‘ddu jornu avìa  purtàtu un ciuri o avìa jutu a purtàri acqua pi ‘inchiri un vasu di ciuri; vitti  du’ gucci d’acqua e   nuddu avìa jutu a travagliari a lu cimiteru pi jsari novi tombi; ‘ddu jornu mancu lu beccamortu avìa acchianatu a lu cimiteru picchì avìa scioperatu ‘ddu p’avìri du’ uri di straordinàriu.

‘Ddi gucci d'acqua, forsi, eranu du' lacrimi amari di ‘ddu “canuzzu ca si facìa tutti li funerali” e nun era beccamortu, di ‘ddu “canuzzu-omu”, ca quannu murì (ed era lu primu di maju) l’omini ‘un si scurdaru, ci ficiru funerali e un manifestu a luttu, dunni si ricurdava a tutti di  la granni “umanità” di un “cani-omu”, l'unicu cani ca quannu murì 'un fu lassatu …sulu comu un cani.".

 

info@seccagrande.com - Tel. 0925 67777 - Fax 0925 1956999

Tutti i marchi appartengono ai legittimi proprietari.